Na początku XI wieku muzułmański fizyk Ibn al-Hajsam omawiał postrzeganie przestrzeni i jego implikacje epistemologiczne w swoim dziele Kitab al-Manazir (Księga optyki, 1021). Odrzucił też arystotelesowską definicję toposu (Fizyka, IV) za pomocą rozumowań geometrycznych i zdefiniował miejsce jako matematyczne rozciągnięcie przestrzenne. Jego eksperymentalne obalenie teorii emisji widzenia, popieranej wcześniej przez Euklidesa i Ptolemeusza, zmieniło rozumienie percepcji wzrokowej przestrzeni. Łącząc percepcję przestrzeni z wcześniejszym doświadczeniem cielesnym, Ibn al-Hajsam jednoznacznie odrzucał intuicyjność postrzegania przestrzeni, a tym samym autonomię samego wzroku. Bez namacalnych pojęć odległości i wielkości, pozwalających na korelację, wzrok sam w sobie niewiele mówi o takich sprawach.
Realizm i antyrealizm Tradycyjne stanowisko realistyczne w ontologii głosi, że czas i przestrzeń istnieją niezależnie od ludzkiego umysłu. Idealiści, w przeciwieństwie do realistów, negują lub kwestionują istnienie obiektów niezależnych od umysłu. Niektórzy antyrealiści, którzy ontologicznie przyjmują istnienie obiektów poza umysłem, mimo to kwestionują niezależne istnienie czasu i przestrzeni.