W 1781 roku Immanuel Kant opublikował Krytykę czystego rozumu. Opisuje w nim czas jako czystą (aprioryczną) formę naoczności, a nie pojęcie. Wraz z przestrzenią, drugą taką formą, czas umożliwia doświadczenie zmysłowe. Kant utrzymuje, że ani przestrzeń, ani czas nie są substancjami, bytami samymi w sobie ani czymś nabywanym z doświadczenia; oba są raczej elementami systematycznych ram, których używamy do porządkowania doświadczenia. Pomiar przestrzenny służy do określania odległości między obiektami, a pomiar czasu do ilościowego porównywania odstępów między zdarzeniami lub czasu ich trwania. Choć w tym sensie przestrzeń i czas są transcendentalnie idealne, a więc zależne od umysłu, zarazem są też empirycznie realne, czyli, zgodnie z definicją Kanta, stanowią a priori cechy doświadczenia, a nie jedynie „subiektywne”, zmienne czy przypadkowe percepcje w danej świadomości.
Niektórzy idealiści, m.in. J. M. E. McTaggart w artykule The Unreality of Time, argumentowali, że czas jest iluzją (zob. także: Przepływ czasu, poniżej). Rozpatrywani tu autorzy to w dużej mierze realiści;