na przykład Gottfried Leibniz utrzymywał, że jego monady istniały co najmniej niezależnie od umysłu obserwatora.
Absolutyzm i relacjonizm Leibniz i Newton Klasyczną postać spór ten uzyskał w korespondencji Gottfrieda Leibniza z Samuelem Clarke'em, który występował jako rzecznik Isaaca Newtona. Chodziło o to, czy przestrzeń i czas są bytami absolutnymi, istniejącymi niezależnie od rzeczy, czy jedynie układami relacji między ciałami i zdarzeniami.
Argumentując przeciwko stanowisku absolutystycznemu, Leibniz przytacza wiele eksperymentów myślowych, mających wykazać, że założenie istnienia takich faktów jak absolutne położenie i prędkość prowadzi do sprzeczności. Argumenty te opierają się na dwóch zasadach centralnych dla jego filozofii: zasadzie dostatecznej racji i zasadzie tożsamości nierozróżnialnych. Zasada dostatecznej racji głosi, że dla każdego faktu istnieje wystarczający powód wyjaśniający, dlaczego jest taki, a nie inny. Zasada tożsamości nierozróżnialnych twierdzi, że jeśli nie ma sposobu odróżnienia dwóch bytów, są one tym samym bytem.