Przykład używany przez Leibniza obejmuje dwa hipotetyczne wszechświaty umieszczone w absolutnej przestrzeni. Jedyną dostrzegalną różnicą między nimi jest to, że drugi jest położony o pięć stóp bardziej w lewo od pierwszego. Przykład ten jest możliwy tylko przy założeniu, że istnieje absolutna przestrzeń. Taka sytuacja jednak nie byłaby możliwa, zdaniem Leibniza, ponieważ pozycja wszechświata w absolutnej przestrzeni nie miałaby dostatecznej racji – mógłby znajdować się równie dobrze gdziekolwiek indziej. Dlatego byłoby to sprzeczne z zasadą dostatecznej racji, a istniałyby dwa odrębne wszechświaty, nierozróżnialne we wszystkich względach, co przeczyłoby zasadzie tożsamości nierozróżnialnych.
W odpowiedzi na argumenty Leibniza Clarke powołał się m.in. na eksperyment z wiadrem, który Newton opisał w scholium do Principiów (1687), polemizując wówczas z Kartezjuszem. Woda w wiadrze, zawieszonym na linie i wprawionym w ruch obrotowy, początkowo ma powierzchnię płaską. Gdy woda zaczyna wirować, jej powierzchnia staje się wklęsła. Po zatrzymaniu wiadra woda nadal wiruje, a dopóki utrzymuje się ten ruch, powierzchnia pozostaje wklęsła.