W wyniku zwrotu lingwistycznego wiele odwiecznych problemów filozoficznych zaczęto uznawać za wynik niezrozumienia sposobu funkcjonowania języka, jego wieloznaczności, metaforyczności i idiomatyczności czy problemów referencji. Za jeden z błędów dawnej filozofii uznawano dążenie do większej precyzji w językowym ujmowaniu rzeczywistości poprzez usuwanie wieloznaczności, wyrażeń metaforycznych czy różnych niedoskonałości języka. Brak refleksji nad rolą języka i jego ograniczeniami miał prowadzić do błędów filozoficznych.
Po zwrocie lingwistycznym wielu filozofów widziało w analizie języka główne zadanie filozofii, odróżniające ją od nauki. O ile nauka miała zajmować się opisywaniem świata (formułowaniem sądów syntetycznych), o tyle filozofia miała badać język, za pomocą którego nauka (a także świadomość potoczna) poznaje świat (formułowanie sądów analitycznych). Takie rozumienie zadania filozofii opierało się na wprowadzonym przez Kanta rozróżnieniu na sądy analityczne i syntetyczne. Zakwestionowanie przez W.V.O. Quine’a w Dwóch dogmatach empiryzmu (1951) możliwości takiego systematycznego rozróżnienia podkopało podstawy tak rozumianej filozofii lingwistycznej.