Innymi nurtami były szkoła lwowsko-warszawska czy amerykańscy filozofowie analityczni.
Również inne, nieanalityczne kierunki filozoficzne XX wieku zwróciły się ku językowi jako podstawowemu fenomenowi. Wśród najważniejszych można wymienić: hermeneutykę Hansa-Georga Gadamera i Paula Ricoeura, filozofię Martina Heideggera, postmodernizm i poststrukturalizm Jacques’a Derridy i Michela Foucaulta, a także nową retorykę Chaïma Perelmana.
Zwrot językowy w humanistyce Sposób, w jaki myślenie i działanie oparte są na języku, stał się w drugiej połowie XX wieku przedmiotem badań psychologii poznawczej (m.in. Lew Wygotski). Stał się również podstawą koncepcji aktów mowy Johna Langshawa Austina. W historii idei zwrot lingwistyczny stanowi podstawę metodologii szkoły z Cambridge (Quentin Skinner, G. A. Pocock) oraz niemieckiej szkoły Begriffsgeschichte (Reinhart Koselleck).
W antropologii jest widoczny w pracach dotyczących interpretacji kultur (Clifford Geertz), natomiast w naukach społecznych – w paradygmacie językowo zorientowanym, konstruktywizmie społecznym i interpretatywizmie.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Filozofia współczesna Kategoria:Filozofia języka