Prace Fregego, Wittgensteina i Russella były kluczowe dla powstania filozofii analitycznej, która określała się jako oparta na zainteresowaniu językiem. Jak wskazywał Michael Dummett, założenia zwrotu językowego mogą być traktowane jako cechy pozwalające na wyróżnienie filozofów analitycznych. Opublikowana w 1967 roku praca Richarda Rorty’ego The Linguistic Turn (która rozpowszechniła pojęcie zwrotu lingwistycznego) była antologią tekstów filozofów analitycznych, których Rorty określił mianem „filozofów lingwistycznych”. Filozofia analityczna wypracowała kilka stanowisk dotyczących roli języka. Wittgenstein w swoich wczesnych pracach (Traktat logiczno-filozoficzny, 1921) oraz przedstawiciele empiryzmu logicznego skupiali się na logice i językach sztucznych. W późniejszym okresie Wittgenstein (Dociekania filozoficzne, 1953) zaproponował odmienne ujęcie funkcjonowania języka, wprowadzając pojęcie gier językowych, w których język i komunikacja są kulturowymi formami życia. Oksfordzka szkoła języka potocznego uznawała, że analiza języka potocznego pozwala odtwarzać najbardziej istotne struktury istnienia w świecie. Jak wskazywał John Langshaw Austin, .