W latach II wojny światowej gmach stał się lubelską siedzibą NSDAP. Po zajęciu Lublina przez Armię Czerwoną otrzymał nazwę Centralny Dom Żołnierza (1944), stając się siedzibą zespołu Teatru Muzycznego im. Żołnierza Polskiego (od 1945 roku), który dał początek Operze Lubelskiej. W budynku funkcjonowało również kino „Grunwald”. Obiekt przeszedł dwa większe remonty: w 1968 roku, kiedy zmieniono jego nazwę na Garnizonowy Klub Oficerski, oraz w 1987 roku.
Decyzją A/845 z 30 września 1982 roku gmach wpisano do rejestru zabytków województwa lubelskiego.
Według stanu na 2026 rok obiekt jest siedzibą Wojskowej Prokuratury Rejonowej w Lublinie, Klubu 19. Brygady Zmechanizowanej oraz biblioteki.
Architektura Budynek posiada dziewięcioosiową fasadę z ryzalitem. W jego centralnej części znajduje się portyk wsparty na czterech kolumnach podtrzymujących belkowanie z silnie wysuniętym gzymsem. Na narożach umieszczono pilastry, natomiast w osiach elewacji znajdują się prostokątne okna. Główne wejście prowadzi przez portyk, nad którym umieszczono napis „Dom Żołnierza imienia Marszałka Józefa Piłsudskiego”. Pozostałe elewacje ozdobiono pasami boniowania i zwieńczono gładką attyką. Wszystkie okna budynku mają prostokątny kształt.
Przypisy
Kategoria:Architektura neoklasycystyczna w Polsce Kategoria:Budynki niemieszkalne w Lublinie Lublin Kategoria:Wojsko Polskie w Lublinie