Model wielu prędkości powrócił w (2021–2022) oraz w rezolucji Parlamentu Europejskiego z 22 listopada 2023 w sprawie zmian traktatów, która proponowała między innymi rozszerzenie głosowania większościowego i utworzenie unii obronnej.
Krytyka Schimmelfennig, Leuffen i Rittberger opisują UE jako system zróżnicowanej integracji, w którym poziom zaangażowania poszczególnych państw w ramach polityk zależy od współzależności, upolitycznienia i preferencji krajowych, choć ta elastyczność utrwala nierówny status członków. Joseph Weiler ostrzega, że wielość prędkości bez wspólnego punktu dojścia osłabia charakter Unii jako wspólnoty prawa i zasadę równości państw wobec traktatów. Andrew Moravcsik odpowiada, że dalsza rozbudowa kompetencji UE niekoniecznie poprawia jej legitymację demokratyczną, a elastyczność integracji zmniejsza ryzyko przeciążenia instytucji.
Perspektywa Europy Środkowo-Wschodniej