Oficjalne stanowisko władz radzieckich
Reżim radziecki przejawiał wyraźne dążenie do całkowitego unicestwienia instytucji oraz idei religijnych. Ideologia komunistyczna wykluczała możliwość współistnienia z religią, nawet jeśli ta funkcjonowała jako niezależna instytucja. Zgodnie z wytycznymi Lenina, który domagał się, aby propaganda komunistyczna cechowała się wojowniczością i brakiem kompromisu wobec wszelkich form idealizmu oraz religii, prowadzono politykę tzw. „wojującego ateizmu”. Termin „wojujący” oznaczał bezkompromisową postawę wobec religii oraz dążenie do odciągnięcia wierzących od – uznawanej za fałszywą – filozofii. Wojujący ateizm stał się centralnym elementem ideologii Komunistycznej Partii Związku Radzieckiego oraz priorytetem w polityce wszystkich radzieckich przywódców. Przekonanych ateistów postrzegano jako jednostki cechujące się większą świadomością polityczną oraz wyższymi walorami etycznymi.
Państwo ustanowiło ateizm jedyną prawdą naukowąAntireligioznik (Antyreligijnik, 1926-41), Derevenskii Bezbozhnik (Bezbożnik wiejski, 1928-1932), and Yunye Bezbozhniki (Młodzi bezbożnicy, 1931-1933)..