5 kwietnia 1931 r. otrzymała sakrę biskupią.
W 1935 r., w czasie rozłamu w mariawityzmie opowiedziała się po stronie arcybiskupa Jana Marii Michała Kowalskiego. Początkowo nadal mieszkała przy płockiej świątyni. W marcu – wraz z innymi zwolennikami arcybiskupa – została przesiedlona do klasztoru w Felicjanowie. W 1940 r. przyjęła obowiązki wikarii przełożonej do spraw kapłaństwa niewiast.
W 1941 r., wraz z pozostałymi mieszkańcami klasztoru felicjanowskiego, została przez Niemców wysiedlona i więziona w obozach w Działdowie i Pomiechówku. W 1945 r. powróciła do Felicjanowa, gdzie ponownie objęła funkcję wikarii przełożonej. Po śmierci arcykapłanki Antoniny Marii Izabeli Wiłuckiej-Kowalskiej (1946 r.) była jedną z ośmiu żyjących biskupek KościołaJózef M. Rafael Wojciechowski: Pisma wybrane. Dzieło Bożego Ratunku. Mariawicki znak czasu. Wydawnictwo Kościoła Katolickiego Mariawitów, Felicjanów 2003, s. 116.. 8 grudnia 1947 r., na kapitule Zgromadzenia Sióstr Mariawitek została wybrana przełożoną kapłaństwa niewiast, a także objęła (wspólnie z siostrą biskupką Stanisławą Marią Dilektą Rasztawicką) tymczasowe zwierzchnictwo nad całym Kościołem. W 1950 r. powróciła do wcześniejszych obowiązków wikarii przełożonej, pozostała też członkiem Rady Przełożonych Kościoła Katolickiego Mariawitów.