Jego postawa najbliższa była duchowi erazmiańskiego humanizmu, ku któremu skłaniał się popularny na dworze Maksymiliana II irenizm, koncepcja dążąca do pojednania i kompromisu między konfesjami chrześcijańskimi.
W trakcie dekad działalności dyplomatycznej i wojskowej Schwendi sporządzał dla władców, którym służył, obszerne memoriały (Denkschriften), które obok rozległej korespondencji dają obraz jego poglądów polityczno-religijnych. Opowiadał się za gruntownym zreformowaniem takich sfer zarządzania Cesarstwem, jak siły zbrojne, stosunki między państwem a Kościołami, kompetencje okręgów Rzeszy. Był orędownikiem wzmocnionej władzy centralnej, a polityczną spójność i militarną siłę Rzeszy uważał za warunek jej sukcesu we współzawodnictwie z innymi państwami europejskimi.
Jako właściciel i zarządca rozległych terenów i miejscowości głównie w Bryzgowi i Alzacji wprowadził tam ulepszenia infrastruktury społecznej (np. fundował szpitale, przytułki, szkoły) i rolnictwa (np. zachęcał do uprawy nowych szczepów winorośli). Jak na XVI wiek jego humanitarne podejście do poddanych odbiegały od powszechnie przyjętych.