Lawrence'a, który po zawale podczas transportu policyjną karetką nie otrzymał skutecznej pomocy przedszpitalnej.
Powstanie i szkolenie Program uruchomiono w 1967 roku jako wspólne przedsięwzięcie lokalnych działaczy, Freedom House Enterprises oraz środowiska medycznego związanego z University of Pittsburgh i Presbyterian University Hospital. Początkowe finansowanie zapewniły środki federalne z programu walki z ubóstwem administracji Lyndon B. Johnsona oraz Maurice Falk Medical Fund, a jedną z kluczowych ról organizacyjnych odegrał Phil Hallen. Szczególną rolę odegrał anestezjolog Peter Safar, uznawany za jednego z pionierów nowoczesnej resuscytacji krążeniowo-oddechowej. Do pierwszej grupy rekrutowano około 25 mężczyzn z Hill District, w tym osoby długotrwale bezrobotne, weteranów wojny wietnamskiej i osoby z kryminalną przeszłością, które miejscowe elity często uważały za „niezatrudnialne”.
Szkolenie obejmowało około 300 godzin zajęć z anatomii, fizjologii, pierwszej pomocy, RKO i procedur przedszpitalnych, a następnie wielomiesięczną naukę w terenie i w szpitalach.