Do tych interpretacji podchodzono jednak z rezerwą, wskazując, że sama nietrywialna dyfuzja pobudzeń w mikrotubulach nie dowodzi jeszcze związku ze świadomością i niewykluczone, że da się ją wyjaśnić także klasycznie.
Inne propozycje Do innych nurtów zalicza się koncepcję Davida Bohma, który traktował mechanikę kwantową i teorię względności jako wskazówki prowadzące do głębszego poziomu opisu rzeczywistości, z którego miałyby wyłaniać się zarówno materia, jak i świadomość. W późniejszych komentarzach do tej tradycji wskazywano, że ujęcie Bohma próbuje łączyć klasycznie opisywalny poziom aktywności mózgu z głębszym poziomem opisywanym w języku kwantowym, ale nie dostarcza powszechnie akceptowanego mechanizmu neuronalnego. Ricciardi i proponowali z kolei model pamięci oparty na kwantowej teorii pola i dalekozasięgowych falach koherentnych w mózgu. Mari Jibu i Kunio Yasue popularyzowali później ten kierunek pod nazwą quantum brain dynamics, próbując powiązać go szerzej z problemem świadomości. i Walter Freeman rozwijali dialogowy model relacji między klasycznym i kwantowym poziomem dynamiki mózgu. wiązał z tym obszarem teorię holograficznego mózgu i rozproszonego przetwarzania pamięci, a w szerszym ujęciu holonomicznym próbował opisać zależność między percepcją, pamięcią i organizacją przetwarzania w mózgu.