W tej samej książce Hitchens odwoływał się także do brzytwy Ockhama, rozumianej jako zasada niepowielania zbędnych założeń. Michael Kinsley zauważył w 2007 roku, że Hitchens chętnie stosował tę logikę wobec twierdzeń religijnych, natomiast Jillian Melchior pisała później o brzytwie Hitchensa jako o wariancie brzytwy Ockhama stosowanym w sporach światopoglądowych.
W literaturze zasada ta bywa łączona z rygorystycznym podejściem dowodowym oraz z ruchem nowego ateizmu. Bywa też zestawiana z innymi regułami sceptycznymi, takimi jak maksyma głosząca, że nadzwyczajne twierdzenia wymagają nadzwyczajnych dowodów, jako przykład ewidencjalizmu kojarzonego z nowym ateizmem. W polskich omówieniach tego nurtu Hitchens jest zaliczany do „czterech jeźdźców” nowego ateizmu.
Krytyka C. Stephen Evans wskazywał, że istnieją stanowiska religijne, zwłaszcza w obrębie reformowanej epistemologii, które nie uznają tezy, jakoby każde racjonalne przekonanie musiało opierać się na jawnie sformułowanych dowodach propozycjonalnych.