Podobny motyw pojawia się we wspomnieniach Miltona Friedmana, który pisał, że uwaga po otrzymaniu Nobla bywa zarazem pochlebna i deprawująca, bo skłania otoczenie do oczekiwania autorytatywnych opinii na niemal każdy temat.
W nowszych opracowaniach zjawisko interpretuje się jako szczególny przypadek błędów krytycznego myślenia u osób wybitnie uzdolnionych, a nie jako zaprzeczenie ich rzeczywistych osiągnięć naukowych.
Kryteria przypisywania W ujęciu Scotta O. Lilienfelda i współautorów do choroby Nobla nie zalicza się każdej nietrafionej wypowiedzi laureata. Za szczególnie typowe uznaje się raczej uporczywe popieranie twierdzeń logicznie niemożliwych albo bardzo mało prawdopodobnych w świetle aktualnego stanu wiedzy, silnie kwestionowanych przez ekspertów danej dziedziny i wspieranych głównie przez dowody anegdotyczne lub słabo potwierdzone. W tym sensie termin ma opisywać szczególny przypadek sytuacji, w której wybitne osiągnięcia w jednej specjalności nie chronią przed błędami rozumowania poza własnym obszarem kompetencji.