Właścicielami spalonych domostw byli przeważnie niezamożni ludzie. Spaleniu uległy wszystkie domy w obrębie rynku (prócz należącego do Barańskich), wiele zabudowań przy współczesnej ul. Unii Brzeskiej aż do osiedla Smolki oraz jeden budynek przy dzisiejszym Placu 3 Maja. Ogień strawi zapasy żywności, co szczególnie odczuła ludność żydowska i biedniejsi mieszczanie. Ogień strawił aptekę, bożnicę, natomiast ocalały budynki mieszczące urzęddy (starostwo, sąd, urząd gminny) i szkołę oraz kościoły. Bez dachu nad głową pozostawało ok. 2000 mieszkańców. Tuż po zdarzeniu poszukiwano kilkaściorga dzieci. Stwierdzono, że prawdopodobnie obyło się bez śmiertelnych ofiar ognia. Kilkanaście osób było poparzonych i pokaleczonych. Wstępnie straty szacowano na około pół miliona złotych reńskich (z czego 300 tys. w budynkach i 200 tys. w ruchomościach i zbożu).
Po katastrofie pomoc finansową i materialną ofiarom przekazał burmistrz Liska Józef Bielak, kasa miasta Sanoka oraz C.K. Namiestnictwo ze Lwowa oraz inne miasta i jednostki. Starosta leski Emil Krawczykiewicz powołał Komitet Ratunkowy, któremu sam przewodniczył, zabiegając w szerokim zakresie o pomoc dla pogorzelców (m.in. na audiencji u cesarza Franciszka Józefa I).