Finityzm temporalny () to stanowisko filozoficzne, zgodnie z którym czas ma skończony zasięg w przeszłości, a więc przeszłość nie jest nieskończona. W polskim piśmiennictwie spotyka się właśnie określenie finityzm temporalny. Sens tego terminu można też oddać formułą tezy o skończoności przeszłości.
Stanowisko to było szczególnie ważne w filozofii średniowiecznej, gdy myśliciele żydowscy, chrześcijańscy i muzułmańscy próbowali pogodzić ideę stworzenia świata z Arystotelesowską wizją odwiecznego kosmosu. W czasach współczesnych finityzm temporalny wrócił zarówno w filozofii religii, jak i w debatach inspirowanych kosmologią fizyczną.
Tło historyczne W odróżnieniu od wielu filozofów starożytnych, którzy dopuszczali odwieczne istnienie świata, liczni myśliciele średniowieczni rozwijali koncepcję wszechświata mającego początek. Pogląd ten był wzmacniany przez wspólne dla religii abrahamowych wyobrażenie stworzenia świata i przez spór z arystotelizmem.