Przed Majmonidesem część autorów uważała, że stworzenie świata da się wykazać filozoficznie. Sam Majmonides sądził jednak, że ani teza o stworzeniu, ani arystotelesowska teza o odwieczności świata nie zostały rozstrzygająco udowodnione. Zbliżone stanowisko zajmował Tomasz z Akwinu, natomiast niektórzy późniejsi autorzy żydowscy, jak Gersonides i Chasdaj Kreskas, uznawali tę kwestię za filozoficznie rozstrzygalną.
Za pierwszego autora, który systematycznie używał argumentu przeciw nieskończonej przeszłości, uchodzi zwykle Jan Filopon. Jego polemika z Arystotelesem znana jest głównie z relacji i cytatów zachowanych u późniejszych komentatorów, ale pokazuje już klasyczny rdzeń późniejszych sporów o finityzm temporalny.
W tradycji kalamu argumenty przeciw nieskończonej przeszłości rozwijali następnie m.in. Al-Kindi, Al-Ghazali i Bonawentura z Bagnoregio. W tej linii rozumowania szczególne znaczenie miały dwa powiązane motywy: niemożliwość istnienia rzeczywistej nieskończoności oraz niemożliwość „ukończenia” rzeczywistej nieskończoności przez sukcesywne dodawanie kolejnych elementów.