Oznacza to, że dane fizyczne nie rozstrzygają same przez się całego sporu, który pozostaje jednocześnie problemem metafizycznym, logicznym i kosmologicznym.
Krytyka Krytycy finityzmu temporalnego podważają przede wszystkim tezę, że rzeczywista nieskończoność jest niemożliwa poza matematyką, oraz założenie, że przeszłość musiała zostać „przebyta” w taki sposób, jakby ktoś wykonywał skończoną liczbę kroków prowadzących od początku do teraźniejszości. Wskazuje się też, że wiele klasycznych paradoksów używanych przeciw nieskończonej przeszłości pokazuje raczej nieintuicyjność pewnych modeli niż ich ścisłą sprzeczność logiczną.
Jonathan Bennett argumentował, że kantowski dowód nie jest ścisłym dowodem logicznym, bo po cichu zakłada to, co chce wykazać, mianowicie że świat musiał „zacząć się” i następnie rozwijać od początku. Zdaniem Bennetta nie wynika z tego jeszcze, że odwieczny świat jest niemożliwy.
Stephen Puryear zwracał uwagę, że najbardziej sporne pozostaje założenie o niemożliwości sukcesywnego utworzenia rzeczywistej nieskończoności.