Perdurantyzm to stanowisko w metafizyce i filozofii czasu, zgodnie z którym przedmioty trwające w czasie są rozciągnięte czasowo i składają się z części temporalnych. W tym ujęciu rzecz trwa nie dlatego, że jest w całości obecna w każdej chwili swego istnienia, lecz dlatego, że ma różne części temporalne w różnych chwilach. Perdurantyzm przeciwstawia się przede wszystkim endurantyzmowi, który zakłada pełną obecność tego samego przedmiotu w kolejnych momentach jego istnienia.
W sporze o trwanie obiektów w czasie perdurantyzm zalicza się zwykle do ujęć czterowymiarowych. Przedmiot bywa tu opisywany jako rozciągnięta w czasie całość, czasem obrazowo nazywana „czasoprzestrzennym robakiem”, której kolejne fazy stanowią części jednego większego bytu. W polskich omówieniach filozofii czasu stanowisko to bywa przedstawiane jako odpowiedź na pytanie, czy rzeczy trwają jako całości obecne w kolejnych chwilach, czy raczej jako układy części czasowych rozciągniętych w czasoprzestrzeni.
Charakterystyka Perdurantysta utrzymuje, że przedmiot istniejący w czasie ma części temporalne analogicznie do tego, jak ma części przestrzenne.