Jabłko, człowiek albo planeta nie są więc wyłącznie trójwymiarowymi obiektami „obecnymi teraz”, lecz całościami obejmującymi różne stadia swojego istnienia.
Taki opis ma wyjaśniać zmianę bez przypisywania jednemu i temu samemu obiektowi sprzecznych własności w tym samym sensie. Katherine Hawley ujmuje zmianę jako posiadanie różnych własności przez różne części temporalne jednego obiektu. Dzięki temu przedmiot może być na jednym etapie prosty, a na innym zgięty, ponieważ te własności przysługują odmiennym częściom temporalnym tej samej całości.
Odmiany W obrębie stanowisk czterowymiarowych zwykle odróżnia się klasyczny perdurantyzm od teorii stadiów. W pierwszym ujęciu obiekt trwający jest sumą swoich części temporalnych, w drugim zaś za „aktualny” obiekt uznaje się raczej pojedyncze stadium powiązane odpowiednimi relacjami z innymi stadiami w przeszłości i przyszłości.
W literaturze spotyka się też węższe i szersze użycie samego terminu.