Okres powojenny i współczesność W styczniu 1945 roku wraz z wycofywaniem się wojsk niemieckich z Krakowa, oddziały Orpo opuściły gmach. Krótko po odejściu Niemców, a jeszcze przed ustrukturyzowaniem się w mieście sowieckiej komendantury wojskowej, budynek seminarium, podobnie jak inne obiekty dotąd użytkowane przez okupanta, padły celem napadów o charakterze rabunkowym. 19 stycznia 1945 roku, a więc dzień po wejściu do miasta oddziałów Armii Czerwonej, z opuszczonego gmachu wyniesiono całe mienie ruchome, po czym budynek podpalono. Pożar strawił pierwsze piętro gmachu, a także wiele pomieszczeń na drugim i trzecim piętrze. W kolejnych tygodniach części budynku zdatne do użytkowania zostały zajęte przez Armię Czerwoną, która kwaterowała w gmachu do końca 1945 roku. Wkrótce po zakończeniu działań wojennych starania o odzyskanie obiektu podjęła również diecezja katowicka. Od połowy 1945 roku stopniowo przekazywano kurii w zarząd kolejne części budynku. Pierwszy po wojnie rok akademicki klerycy śląscy rozpoczęli w gmachu seminarium w 1946 roku. Po wykwaterowaniu z budynku żołnierzy sowieckich władze polskie jednak kwaterowały we wciąż częściowo uszkodzonym obiekcie kolejne instytucje, m.in. Centralny Zarząd Paliw Płynnych.