Okręty charakteryzowały się konstrukcją dwukadłubową z kadłubem lekkim o kształcie zbliżonym do kadłuba torpedowca. Kadłub sztywny miał zróżnicowany przekrój uzależniony od rozmieszczenia baterii akumulatorów pod pokładem, które zajmowały ponad połowę długości jednostki. Okręty osiągały wysoką prędkość zarówno w położeniu nawodnym, jak i pod wodą i miały duży zapas pływalności wynoszący 32%, co umożliwiało w razie potrzeby zabranie dodatkowego paliwa do zbiorników balastowych i powiększenie zasięgu. Początkowo projekt zakładał zamontowanie na pokładzie podwójnego obracalnego aparatu torpedowego, do czego nigdy nie doszło. Okręty typu Pietro Micca były jednak trudne w manewrowaniu i podatne na częste awarie napędu (zwłaszcza jednostek wyposażonych w silniki produkcji Fiata).
„Luigi Galvani” zbudowany został w Arsenale Królewskim w La Spezii. Stępkę okrętu położono 20 września 1915 roku, a zwodowany został 26 stycznia 1918 roku. Jednostka otrzymała nazwę na cześć włoskiego uczonego z XVIII wieku Luigiego Galvaniego, będąc pierwszym okrętem podwodnym we włoskiej flocie o tej nazwie.