W XIX wieku pojawiły się w Polsce pierwsze utwory idealizujące w sposób pokrewny okres „starożytności słowiańśkiej” (Kazimierz Brodziński, Wincenty Reklewski) i „polski sarmacko-szlacheckiej” (Henryk Rzewuski, Zygmunt Kaczkowski; najbardziej znane dzieło to Mickiewiczowski „Pan Tadeusz”).
Do czynników, które doprowadziły do powstania i popularyzacji nowożytnej fantasy słowiańskiej, zalicza się m.in. poszukiwanie przez środkowoeuropejskich pisarzy inspiracji w rodzimych tradycjach kulturowych, chęć promowania elementów kultury ojczystej, a także zapotrzebowanie czytelników zainteresowanych przedchrześcijańską kulturą Słowian, poszukujących wiedzy o dawnych wierzeniach i historii regionu. W Polsce wzrost popularności fantasy wiązał się również ze znużeniem czytelników dominującą w okresie PRL-u fantastyką socjologiczną.
Pierwsza fala nowożytnej fantasy słowiańskiej pojawiła się na początku lat 90. XX wieku, gdy zaczęto wprowadzać motywy słowiańskie do klasycznych form fantasy. Do wczesnych utworów tego gatunku w Polsce zalicza się Wiedźmina Andrzeja Sapkowskiego (1986), opowiadania Artura Szrejtera z lat 1990–1993, Skarby stolinów (1990) Rafała Ziemkiewicza oraz Sagę o kotołaku (1991) Konrada T. Lewandowskiego.