Autorzy często opierają się na utrwalonych w kulturze wyobrażeniach postaci folklorystycznych, modyfikując je i dostosowując do współczesnych oczekiwań odbiorców.
Według niektórych badaczy, opisujących szersze zjawisko fantastyki słowiańskiej, gatunek ten można rozumieć szerzej – jako literaturę obejmującą utwory odwołujące się do różnych aspektów kultury dawnych Słowian, takich jak struktura społeczna, religia, obrzędowość, sztuka czy sposób postrzegania świata, niezależnie od czasu akcji przedstawionej w utworze. W konsekwencji obejmuje on zarówno narracje osadzone w realiach przedchrześcijańskich, jak i utwory współczesne wykorzystujące motywy słowiańskie w nowych kontekstach kulturowych.
Według Anny Gemry jednym z problemów wczesnej fantasy słowiańskiej był niski poziom warsztatowy większości jej twórców, który uległ jednak poprawie w latach późniejszych.
Według Aleksandry Eweliny Mikinki fantasy słowiańska wykazuje pewne cechy wspólne z : większość jej bohaterów, autorów i czytelników stanowią kobiety. Badaczka zwraca uwagę na częste przedstawianie bohaterek jako postaci samodzielnych, sprawczych i niezależnych. Zjawisko to wiąże się zarówno z reinterpretacją tradycyjnych wyobrażeń o postaciach takich jak wiedźma, jak i z wpływem współczesnych nurtów feministycznych oraz koncepcji herstorii.