W styczniu 1832 przybył do Francji. Początkowo władze francuskie umieściły go w zakładzie w Besançon. Został członkiem Rady Polaków tego zakładu. W czerwcu 1832 przyjęto go do loży masońskiej „Wytrwałość-Nadzieja”. Zgłosił akces do węglarstwa i jako delegata wysłano go do Stuttgartu i Ludwigsburga. Miał nawiązać kontakty z rewolucjonistami z Niemiec. Po zorientowaniu się, że przygotowania do powstania nie wyszły poza fazę pierwszych rozważań, wrócił w marcu 1833 do Francji. Starał się powstrzymać wyprawę frankfurcką. Jednak nie udało mu się przekonać współtowarzyszy. Mimo to, ruszył z nimi. 7 kwietnia 1833 znalazł się w Szwajcarii. Był członkiem wyprawy sabaudzkiej. W czerwcu 1834 został wydalony do Wielkiej Brytanii. Zamieszkał w Edynburgu. 5 września 1834 potępił Czartoryskiego. Utrzymywał się z dawania lekcji.

W marcu 1835 zabiegał o powrót do Francji. W końcu otrzymał zgodę. W 1836 znalazł się w niej z powrotem. Zamieszkał w Paryżu. Był zwolennikiem społeczno-religijnej koncepcji Bucheza. Zapisał się do Demokracji Polskiej XIX wieku. 8 maja 1846 przystąpił do Towarzystwa Demokratycznego Polskiego.

Po wybuchu Wiosny Ludów przybył do Wielkopolski, aby wziąć udział w powstaniu. Został w nim szefem sztabu generała Mierosławskiego. Walczył pod Miłosławiem i Sokołowem.