W 1852 powrócił do Paryża przez Drezno. Został członkiem Rady Administracyjnej Szkoły Batignolskiej. W sierpniu 1854 przebywał w Ostendzie. Umarł w czasie leczenia w Wiesbaden.
13 lutego 1832 został skazany zaocznie na karę śmierci przez Najwyższy Sąd Kryminalny za udział w powstaniu. Jednak wyrok ten został zamieniony przez cara, 16 września 1834 na wieczną banicję. Majątek Ponińskiego został skonfiskowany.
Żoną Ponińskiego była Leokadia Kalkstein, z którą miał trójkę dzieci (synów: Bronisława i Alfreda oraz córkę Halinę).
Przypisy
Bibliografia
Bielecki Robert, Słownik biograficzny oficerów powstania listopadowego, t. 3, Warszawa 1998.
Kategoria:Urodzeni w 1805 Kategoria:Zmarli w 1860 Kategoria:Oficerowie kawalerii Królestwa Kongresowego Kategoria:Uczestnicy Nocy Listopadowej Kategoria:Powstańcy listopadowi Kategoria:Belwederczycy Kategoria:Członkowie Towarzystwa Demokratycznego Polskiego Kategoria:Uczestnicy Wiosny Ludów Kategoria:Powstańcy wielkopolscy (1848) Kategoria:Polacy w Wielkiej Brytanii 1795–1918 Kategoria:Skazani na karę śmierci za udział w powstaniu listopadowym Kategoria:Skazani na konfiskatę dóbr za udział w powstaniu listopadowym