Zasłona wielkopostna (inaczej kurtyna, opona, chusta lub płótno wielkopostne; łac. velum quadragesimale) – duże, prostokątne płótno zawieszane w celu zasłonięcia całego ołtarza przez 10 dni – od piątej niedzieli Wielkiego Postu do Wielkiej Środy lub podczas czytania opisu Męki Pańskiej w Środę Popielcową.
Zasłona wielkopostna jest symbolem pokuty i żalu.
Historia mały|Zasłona wielkopostna w katedrze Najświętszej Marii Panny we Fryburgu Bryzgowijskim|alt=Kolorowe zdjęcie przedstawia prezbiterium kościoła. Ołtarz zasłonięty jest przez dużą, prostokątną tkaninę, na której namalowany jest ukrzyżowany Jezus i stojące obok postacie. Wokół centralnego przedstawienia, w formie ramy, namalowane są sceny z Męki Pańskiej. Tkanina jest podwieszona na linach.
Zwyczaj zasłaniania obrazów (malowideł) na ołtarzach pochodzi z X–XI wieku n.e. Tradycja ta upowszechniła się w zachodniej Europie podczas wieków XIV i XV. Duże zasłony oddzielające prezbiterium od nawy rozpoczęto wywieszać w kościołach klasztornych i katedrach, szczególnie w Anglii. Zwyczaj ten upowszechnił się m.in. we Włoszech i Hiszpanii. Zasłony zwykle były ciemne, ozdabiane symbolami Męki Pańskiej.