Zasłanianie krzyży i obrazów podczas okresu Męki Pańskiej wprowadzono oficjalnie do liturgii w 1570 roku (mszał potrydencki). W tradycyjnej liturgii rzymskiej krzyż odsłania się w Wielki Piątek a obrazy podczas wigilii paschalnej. Nie zalecano jednak zasłaniania całych ołtarzy.
Z czasem zasłona wielkopostna przestała być powszechnie stosowana, na skutek upowszechnienia się nabożeństw wielkopostnych (np. drogi krzyżowej). Ponadto w wielu momentach (np. wystawienie Najświętszego Sakramentu) zasłona była rozsuwana, a następnie zasuwana, co powodowało pewne niedogodności.
Zasłony wielkopostne w Polsce mały|Zasłona wielkopostna w kościele w Orawce|alt=Na fotografii jest zasłona, na której namalowana jest pieta. Obok stoją aniołowie – jeden trzyma kolumnę, na której stoi kogut, drugi drabinę na której jest cierniowa korona. Nad nimi, symetrycznie, umieszczone postacie dwóch aniołów. Zza zasłony widać fragmenty ołtarza. Szacuje się, że w Polsce zachowanych jest kilkanaście zasłon wielkopostnych. Tradycja zasłaniania nimi ołtarzy w Wielkim Poście jest utrzymywana w trzech kościołach: