Normy Mertona to zestaw norm opisujących ideał funkcjonowania nauki, przedstawiony w 1942 roku przez Roberta K. Mertona jako element etosu nowoczesnej nauki. W klasycznym ujęciu obejmują one wspólnotowy charakter wiedzy naukowej, uniwersalizm, bezinteresowność oraz zorganizowany sceptycyzm. W polskiej literaturze przedmiotu koncepcja ta bywa omawiana szerzej jako mertonowski „etos nauki” albo „etos nauki Mertona”. W późniejszej literaturze normy te są jednak zwykle traktowane raczej jako ideał regulatywny i punkt odniesienia dla sporów o organizację oraz ocenę nauki niż jako wierny opis codziennej praktyki badawczej.
Geneza pojęcia Merton ujmował naukę nie tylko jako zbiór metod i wyników, ale także jako zespół wartości i norm regulujących działalność badawczą. W tym sensie etos nauki oznacza społecznie utrwalony układ nakazów, zakazów i preferencji, które mają wspierać rozwój wiedzy uznawanej za empirycznie potwierdzoną i logicznie spójną.