Autor wiązał tę strukturę normatywną z instytucjonalnym porządkiem sprzyjającym rozwojowi nauki, podkreślając zarazem napięcia między ideałem naukowej bezstronności a szerszym kontekstem społecznym i politycznym.
Cztery normy Cztery klasyczne normy Mertona bywają streszczane angielskim akronimem CUDO od , co w polskim przybliżeniu odpowiada wspólnotowości wiedzy, uniwersalizmowi, bezinteresowności i zorganizowanemu sceptycyzmowi:
wspólnotowość wiedzy (w tekstach angielskich pierwotnie communism, później często zastępowane terminem communalism lub ujmowane jako communality) oznacza, że wyniki badań powinny być traktowane jako część wspólnego dorobku nauki, a nie wyłącznie prywatna własność ich twórców; uniwersalizm oznacza, że twierdzenia naukowe należy oceniać według bezosobowych kryteriów, niezależnie od pochodzenia, narodowości, pozycji społecznej czy innych cech autora; bezinteresowność zakłada, że działalność naukowa powinna być ukierunkowana na dobro wspólnego przedsięwzięcia poznawczego, a nie na doraźny interes jednostki lub instytucji; zorganizowany sceptycyzm wymaga, by twierdzenia naukowe podlegały systematycznej, krytycznej kontroli przed ich akceptacją, zarówno na poziomie metodologicznym, jak i instytucjonalnym, na przykład w procedurach recenzji naukowej.