Mimo to pozostają ważnym punktem odniesienia w debatach o wiarygodności badań, autonomii nauki i relacji między etosem akademickim a systemami oceny jakości.
W polskiej refleksji nad szkolnictwem wyższym i polityce naukowej normy Mertona bywają też używane jako punkt odniesienia do oceny skutków parametryzacji, ewaluacji i presji na mierzalną „jakość”. Białecki podkreślał, że jakość badań i nauczania nie zależy wyłącznie od wskaźników oraz zasad finansowania, ponieważ istotną rolę odgrywa również etos nauki regulujący wzory roli badacza i nauczyciela akademickiego.
Współczesna recepcja W nowszej socjologii nauki normy Mertona są często traktowane raczej jako ideał regulatywny niż pełny opis praktyki badawczej. Badanie Melissy S. Anderson i współautorów z 2010 roku, oparte na grupach fokusowych i ogólnokrajowym badaniu naukowców, wskazywało zarazem na trwałość tych norm jako punktu odniesienia oraz na współwystępowanie odpowiadających im kontrnorm;