Ewakuacja była szokiem dla wielu członków kierownictwa Republiki Khmerów, ponieważ Phnom Penh i prawie wszystkie stolice prowincji (z wyjątkiem tych na wschodzie okupowanych przez Wietnam Północny) znajdowały się wciąż w rękach rządu, wypełnione milionami uchodźców. Szacunki wskazują, że ludność kontrolowana przez rząd liczyła wtedy sześć milionów, a kontrolowana przez Czerwonych Khmerów – milion.
O godz. 8:30 Rada Ministrów zebrała się w gabinecie premiera Long Boreta. Postanowiono zwołać Zgromadzenie Ogólne, w którego skład weszli najwyżsi rangą urzędnicy i dowódcy wojskowi. Od godz. 14:00 Zgromadzenie Ogólne obradowało w Pałacu Chamcar Mon. Ostatecznie przyjęto jednomyślną rezolucję, w której domagano się przekazania władzy wojsku i potępiono Saukhama Khoya za nieuprawnione opróżnienie urzędu. O godz. 23:00 Zgromadzenie Ogólne wybrało członków Komitetu Najwyższego: gen. por. Saka Sutsakhana, szefa sztabu Khmerskich Narodowych Sił Zbrojnych, gen. mjr. Thongvana Fanmuonga, kontradmirała Khmerskiej Marynarki Wojennej Vong Sarendy’ego, dowódcę Khmerskich Sił Powietrznych gen. mjr. Ea Chhonga, Long Boreta, wicepremiera Hang Thun Haka oraz przedstawiciela Socjalno-Republikańskiej Partii Robotniczej Op Kim Anga.