Reprezentacja Polski w szachach – drużyna męska (w przypadku olimpiad drużyna open) reprezentująca Polskę w szachowych rozgrywkach międzynarodowych. Reprezentacja Polski w 1930 roku wygrała olimpiadę szachową, a w 1983 roku wygrała mistrzostwa krajów nordyckich.
Historia Polski Związek Szachowy został utworzony w 1926 roku. Dwa lata wcześniej Polska zajęła siódme miejsce na nieoficjalnej olimpiadzie szachowej. W związku z faktem zbyt późnego zgłoszenia polskiej drużyny na pierwszą oficjalną olimpiadę w 1927 roku, debiut reprezentacji Polski na olimpiadzie szachowej nastąpił w 1928 roku. Polska drużyna zajęła wówczas trzecie miejsce, za Węgrami i Stanami Zjednoczonymi. W turnieju tym mogli jednak startować wyłącznie amatorzy, co zmieniono przed kolejną olimpiadą.
W 1930 roku Polska uczestniczyła w turnieju olimpijskim dzięki wsparciu finansowemu Ministerstwa Spraw Zagranicznych z polecenia Józefa Piłsudskiego. W trakcie turnieju polski zespół, będący jednym z jego faworytów, odniósł łatwe zwycięstwo 3½:½ nad Węgrami, ponadto wygrał z Litwą, Łotwą, Rumunią, Szwecją, Norwegią, Danią, Wielką Brytanią, Hiszpanią, Francją i Islandią, a także zremisował ze Stanami Zjednoczonymi, Niemcami i Austrią, przegrywając jednak mecze z Holandią i Czechosłowacją.