Przed ostatnią rundą prowadziła reprezentacja Węgier, która przegrała jednak z Holandią 1½:2½, co przy zwycięstwie Polski nad Finlandią 3½:½ oznaczało triumf reprezentacji Polski w całym turnieju. W ostatecznym rozrachunku Polska uzyskała półtora punktu przewagi nad drugimi Węgrami. Skład Polski stanowili wówczas Akiba Rubinstein (zdobył 15 punktów w 17 partiach), Ksawery Tartakower, Dawid Przepiórka, Kazimierz Makarczyk i Paulin Frydman.
W okresie międzywojennym reprezentacja Polski zdobywała jeszcze czterokrotnie medale na turniejach olimpijskich: w latach 1931 i 1939 zajmowała drugie miejsce (przy czym w 1931 roku polskiej drużynie wystarczało uzyskanie pół punktu więcej w ostatnim meczu do obrony tytułu), a w latach 1935 i 1937 została sklasyfikowana na trzeciej pozycji. Ponadto Polska zajęła drugie miejsce na nieoficjalnej olimpiadzie w 1936 roku. W związku z faktem, iż odbywająca się w Argentynie olimpiada 1939 zakończyła się już po wybuchu II wojny światowej, rząd Argentyny ustanowił przywileje dla szachistów, którzy zdecydowali się pozostać w tym kraju zamiast wracać do Europy. Spośród Polaków z tej możliwości skorzystali Mieczysław Najdorf i Paulin Frydman.