Z tego powodu część autorów traktuje naukę patologiczną nie jako odrębną klasę „nienauki”, lecz raczej jako nazwę szczególnego trybu wykolejenia badań prowadzonych przez zwykłych naukowców w ramach uznanych instytucji i procedur.
Kryteria Langmuira W swoim wykładzie Langmuir wskazał kilka typowych cech nauki patologicznej: obserwowany efekt jest wywoływany przez przyczynę o bardzo małej, ledwie wykrywalnej intensywności, wielkość efektu pozostaje w dużej mierze niezależna od siły tej przyczyny, rezultat utrzymuje się blisko granicy wykrywalności i wymaga wielu pomiarów ze względu na niską istotność statystyczną, badacze twierdzą, że osiągają bardzo wysoką dokładność eksperymentalną, proponowane są fantastyczne teorie sprzeczne z dotychczasowym doświadczeniem, krytykę odpiera się za pomocą wyjaśnień typu ad hoc, liczba zwolenników początkowo rośnie, po czym stopniowo spada niemal do zera.
Langmuir nie traktował tej listy jako ścisłej, formalnej definicji, lecz raczej jako praktyczny opis powtarzającego się wzorca błędu badawczego.