Ponadto, okupacja Włoch przez wrogą armię niemiecką stwarzałaby dodatkowe problemy dla niemieckiego dowódcy naczelnego, feldmarszałka Alberta Kesselringa.
Alianci pierwotnie planowali przeprawę z Sycylii na obszar „łuku” (Tarento) we Włoszech kontynentalnych, przewidując ograniczoną inwazję na włoski „but”, skąd mieliby posuwać się wzdłuż zachodniego wybrzeża, spodziewając się silnej obrony zarówno ze strony sił niemieckich, jak i włoskich. Obalenie Mussoliniego uczyniło bardziej ambitny plan wykonalnym, a alianci postanowili przeprowadzić inwazję dwutorowo, łącząc przeprawę brytyjskiej 8 Armii pod dowództwem gen. Bernarda Montgomery’ego na kontynent z jednoczesnym zajęciem portu w Neapolu, położonego dalej na północ. Chociaż Amerykanie pamiętali o maksymie Napoleona, że do Włoch, niczym do buta, należy wkraczać od góry, zasięg alianckich myśliwców bazujących na Sycylii ograniczył ich wybór do dwóch miejsc lądowania: jednego w dorzeczu rzeki Volturno na północ od Neapolu i drugiego na południe od Neapolu pod Salerno (choć oddzielonego od Neapolu górzystym półwyspem Sorrentina). Wybrali Salerno, ponieważ znajdowało się bliżej ich baz lotniczych.