Po rozczarowującym wsparciu lotniczym ze strony lotnictwa wojsk lądowych zaprezentowanym podczas bitwy pod Gelą w czasie walk na Sycylii, Force V złożona z lekkiego lotniskowca HMS „Unicorn” i czterech lotniskowców eskortowych wzmocnionych przez krążowniki USS „Philadelphia”, „Savannah”, „Boise” i czternaście niszczycieli pod dowództwem Hewitta. Osłonę dla grupy zadaniowej zapewniła Force H pod dowództwem wadm. Algernona Willisa, grupa czterech brytyjskich pancerników i dwóch lotniskowców floty z niszczycielami, która podlegała bezpośrednio dowódcy naczelnemu na Morzu Śródziemnym, adm. Andrew Cunninghamowi.
thumb|Żołnierze 2. batalionu Pułku Northamptonshire oczekują na wejście na pokład barek desantowych w Katanii, aby dokonać inwazji na Włochy 2 września 1943 W pierwotnych planach oczywiste było, że zdobycie ważnego portu w Tarencie, położonego na „obcasie” Włoch, będzie miało ogromne znaczenie i rozważano atak, ale odrzucono go ze względu na bardzo silną obronę. Jednak wraz z podpisaniem rozejmu z Włochami 3 września sytuacja uległa zmianie. Postanowiono przetransportować brytyjską 1 Dywizję Powietrznodesantową pod dowództwem gen. mjr.