W listopadzie 1920 jego oddział został przemianowany na III dywizjon 4 pułku strzelców konnych i wyruszył na Litwę Środkową. Tam został wcielony do pułku ułanów grodzieńskich jako II dywizjon huzarów. 25 listopada 1920 Naczelny Wódz mianował go podporucznikiem w kawalerii z dniem 1 września 1920. 9 lutego 1922 został zdemobilizowany i przydzielony w rezerwie do 23 pułku ułanów. Później został przydzielony w rezerwie 3 pułku strzelców konnych w Wołkowysku. 8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu podporucznika ze starszeństwem z 1 marca 1920 i 15. lokatą w korpusie oficerów rezerwy jazdy (od 1924 – kawalerii). 29 stycznia 1932 prezydent RP nadał mu stopień porucznika z dniem z 2 stycznia 1932 i 31. lokatą w korpusie oficerów rezerwowych kawalerii. W 1934, jako oficer rezerwy pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III i nadal posiadał przydział w rezerwie do 3 psk. Na stopień rotmistrza rezerwy został awansowany ze starszeństwem 1 stycznia 1937 i 3. lokatą w korpusie oficerów kawalerii.