Po zwolnieniu z wojska zdał maturę i rozpoczął studia na Politechnice Warszawskiej. Studiował w dzień, a w nocy pracował jako wartownik w Państwowych Zakładach Graficznych w Warszawie. Taki tryb życia spowodował u niego rozstrój zdrowia, który skutkował zwolnieniem z pracy i porzuceniem studiów. Od 1925 pracował dorywczo między innymi jako technik robót ziemnych i urzędnik biurowy. 5 czerwca 1928, dzięki poparciu senatora Stefana Perzyńskiego, został zatrudniony w Dyrekcji Ceł w Warszawie, w charakterze urzędnika etatowego. W 1933 pracował w Urzędzie Celnym w Grajewie, od 1934 w Urzędzie Celnym w Chorzelach na stanowisku kierownika urzędu, od 1936 w Wilnie, a od 1938 w Warszawie. Mieszkał w stolicy przy ul. Konduktorskiej 14 m. 3.
5 września 1939 został zmobilizowany do Ośrodka Zapasowego Wileńskiej Brygady Kawalerii w Wołkowysku. Zmarł we wrześniu 1939 w Niemenczynie. Jego grób symboliczny znajduje się na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kwatera K, rząd 1, grób 69/70).
Był żonaty z Heleną z Chojnackich (1904–1982), z którą miał syna Wojciecha (1931–2012), geodetę, kartografa, profesora Politechniki Warszawskiej.