Prawdopodobnie objęła ona mężczyzn z roczników 1920–1922.

Według Tomasza Berezy poborem objęto również mężczyzn z roczników 1906–1916, którzy przed 1939 rokiem z różnych przyczyn, najczęściej jako jedyni żywiciele rodzin, uniknęli poboru do Wojska Polskiego. Do Armii Czerwonej powoływano również polskich rezerwistów, zwłaszcza podoficerów i specjalistów.

Rejonowe komisje wojskowe („rajwojenkomaty”), które działały na terenach okupowanych, były zobowiązane uwzględniać przy selekcji poborowych także czynniki polityczne. Zgodnie z wytycznymi NKWD do jednostek regularnej armii mogli zostać skierowani jedynie poborowi pochodzący z rodzin robotniczych, chłopskich i rzemieślniczych, niekorzystających z pracy najemnej, oraz synowie niższych rangą urzędników państwa polskiego. Pozostali poborowi, pochodzący z „klas wrogich i eksploatatorskich”, byli kwalifikowani do wcielenia do samodzielnych batalionów budowlanych (Osobyj Stroitielny Batalion, w skrócie „strojbat”). Poddawano ich także rozpracowaniu agenturalnemu.