Rejestrację przeprowadzono w pierwszych miesiącach 1940 roku, przy czym we Lwowie odbyła się ona wcześniej, tj. między 7 grudnia 1939 roku a 7 stycznia 1940 roku. Oprócz badań lekarskich potencjalnych poborowych sprawdzano pod kątem znajomości języka rosyjskiego oraz analizowano ich życiorysy, badając zwłaszcza pochodzenie klasowo-społeczne oraz kwestię ewentualnej wcześniejszej służby w Wojsku Polskim. Już wtedy pewną liczbę obywateli polskich, w szczególności pracowników medycznych, zmobilizowano i skierowano na front wojny sowiecko-fińskiej.
W połowie września 1940 roku na terenach okupowanych przeprowadzono pierwszy masowy pobór do Armii Czerwonej. W związku z dokonanym rok wcześniej obniżeniem wieku poborowego z 21 do 18 lat objął on od razu trzy roczniki mężczyzn: urodzonych w latach 1918–1919 oraz z rocznika 1917, którzy nie odbyli służby w Wojsku Polskim. Pobór przeprowadzono w zachodnich obwodach Ukraińskiej i Białoruskiej SRR. Władze sowieckie chwilowo zrezygnowały natomiast z powoływania rekrutów w Litewskiej SRR, w tym na Wileńszczyźnie.
Drugą akcję poborową przeprowadzono wiosną 1941 roku.