Na mocy dekretu jej Prezydium z 29 listopada tego samego roku wszystkim osobom, które 1 i 2 listopada 1939 roku znajdowały się na polskim terytorium zajętym przez Armię Czerwoną, narzucono odgórnie obywatelstwo ZSRR.
7 września 1940 roku obywatelstwo sowieckie narzucono mieszkańcom Litwy, którą ZSRR okupował i zaanektował latem tego samego roku. W ten sposób do przyjęcia obywatelstwa ZSRR zostali zmuszeni mieszkańcy Wileńszczyzny, która od października 1939 roku do czerwca 1940 roku pozostawała pod okupacją litewską.
W myśl postanowień konstytucji ZSRR z 1936 roku każdego obywatela dotyczył obowiązek służby wojskowej oraz obrony ojczyzny. Jego złamanie groziło surowymi karami.
Pobór obywateli polskich do Armii Czerwonej 11 stycznia 1940 roku Rada Komisarzy Ludowych ZSRR poleciła Ludowemu Komisariatowi Obrony przeprowadzić na obszarze Zachodniej Ukrainy i Zachodniej Białorusi rejestrację mężczyzn w wieku od 18 do 50 lat podlegających obowiązkowi służby wojskowej, a także rejestrację kobiet, które wykonywały zawody medyczne lub weterynaryjne bądź odbyły przeszkolenie sanitarne lub pielęgniarskie.