Wacław Żmudzki (ur. 14 sierpnia 1872 w Biłgoraju, zm. 1925 we Lwowie) – polski powieściopisarz, dyrektor banku, działacz społeczny i współorganizator obrony Lwowa w 1918 roku.
Życiorys Urozdził się 14 sierpnia 1872 w Biłgoraju. Jego matką była Marianna z domu Lekan.
Swój pierwszy etap edukacji Żmudzki zaczynał w gimnazjum w Białej Siedleckiej, a później studiował w Szkole Głównej w Warszawie na studiach prawniczych.
Młody Żmudzki brał udział w manifestacji, wraz z innymi „Kilińczykami”, przeciw zaborcy pod pomnikiem Kilińskiego w setną rocznicę insurekcji kościuszkowskiej zorganizowanej przez Ligę Narodową. Skutkiem tego była zsyłka w głąb Rosji, prwadopodonie od 1893 do 1895 r. w miejscowości Biełogrod.
W Dorpacie kontynuował studia prawnicze. Mimo powodzenia w nauce, Żmudzki wdał się konflikt z profesorem rosyjskiego prawa państwowego, podczas których spoliczkował Rosjanina. Musiał opuścić uczelnię i wrócić w rodzinne strony, skąd przedostał się do Galicji.
We Lwowie, nie mając żadnych dokumentów ani też środków do życia zatrzymał się u przyjaciela z czasów studenckich, Zdzisława Dębickiego.