Już w odrodzonej Rzeczpospolitej, Żmudzki był cenionym dyrektorem Banku Zaliczkowego we Lwowie, gdy dotknął pisarza kolejny dramat. Bezpodstawnie posądzono go o nieprawidłowość w działaniu banku. Doznał upokorzenia podejrzeniem, śledztwem, aresztem i mimo uwolnienia od zarzutów, załamał się psychicznie. Wybrał samotność. Spotkać go we Lwowie, można było tylko w drodze na cmentarz, kiedy codziennie odwiedzał groby synów. Jego życie kończyło się. Spoczął na cmentarzu łyczakowskim. Według tabliczki na grobie, zmarł w 1925 roku.
Jego najbardziej znane dzieła to m.in. „Bór” (został on zrecenzowany w Przeglądzie Wszechpolskim przez jego przyjaciela - Zdzisława Dębickiego) , „Niedola” i „Trędowaty. Z pamiętnika psychopaty”.
Dzieła
Losy Jacka Kozika (1897) Bór (1899) Niedola (1900) Trędowaty, Z pamiętnika psychopaty (1903) Księga bytu (1904) Posiew krwi (1906)
Przypisy
Kategoria:Ludzie urodzeni w Biłgoraju Kategoria:Ludzie związani ze Lwowem Kategoria:Pisarze Młodej Polski Kategoria:Pisarze związani ze Lwowem Kategoria:Polscy działacze społeczni Kategoria:Zmarli w 1925 Kategoria:Urodzeni w 1872 Kategoria:Polscy pisarze XIX wieku Kategoria:Polscy pisarze XX wieku