W latach 1621–1628 świątynię przebudowano w stylu renesansowym wg projektu Jörga Schmuzera. W 1708 roku klasztor przystąpił do Kongregacji Laterańskiej. W 1714 roku rozpoczęto kolejną przebudowę kompleksu, a w latach 1761–1766 kolegiacie nadano rokokowy wystrój.
Klasztor zlikwidowano w 1803 roku, w okresie sekularyzacji. Zbiory biblioteki częściowo trafiły do Bawarskiej Biblioteki Państwowej i Uniwersytetu w Landshut, lecz większość woluminów przeznaczono na makulaturę. Kolegiatę przekształcono w kościół parafialny, a resztę kompleksu sprzedano braciom Mayerom, którzy rozebrali wschodnie skrzydło i założyli fabrykę jedwabiu w budynku prepozytury. Fabryka działała jedynie kilka lat. W 1877 roku majątek zakupił Michael Schweighart, który w 1892 roku sprzedał klasztor dominikankom z Donauwörthu. Zakonnice założyły tutaj szkołę żeńską i żłobek. Uczelnia została zamknięta przez nazistów w 1941 roku, którzy urządzili tutaj miejsce ewakuacji dzieci i kolegium nauczycielskie dla kobiet. 17 kwietnia 1942 cztery dzwony kościoła zostały zarekwirowane na cele wojenne. W ostatnich dniach II wojny światowej mieścił się tutaj szpital polowy, a do 1952 roku kompleks zamieszkiwali węgierscy uchodźcy.