Kopyś, Historia Węgier 1526-1989, Avalon, Kraków 2018, ISBN 9788377303771, s. 472–473.. Był redaktorem czasopisma „Naprzód” („Tovább”), które miało być jednym z organów prasowych Frontu, jednak w 1938 r. zostało zlikwidowane; w tym samym roku sam Front został rozbity przez policję. Zöld, ukarany naganą rektora uniwersytetu za działalność polityczną, z trudem ukończył studia. Ostatecznie w 1939 r. uzyskał dyplom lekarski i rozpoczął pracę na oddziale internistycznym szpitala w Berettyóújfalu.
Po rozpoczęciu niemieckiej okupacji Węgier i przejęciu władzy przez strzałokrzyżowców ukrywał się. W 1944 r., gdy Debreczyn został zajęty przez Armię Czerwoną, ponownie rozpoczął działalność polityczną w partii komunistycznej. Objął stanowisko starosty Hajdú-Bihar, brał udział we wdrażaniu reformy rolnej i organizowaniu nowej administracji państwowej. W 1944 r. został wybrany na deputowanego Tymczasowego Zgromadzenia Narodowego. Od grudnia 1944 r. był sekretarzem stanu w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych, a od kwietnia 1945 r. – kierownikiem wydziału administracji i gospodarki Komitetu Centralnego Komunistycznej Partii Węgier.