W latach 1946–1948 pełnił funkcję pierwszego sekretarza Komunistycznej Partii Węgier w Segedynie.

W czerwcu 1948 r., na I kongresie Węgierskiej Partii Pracujących, powstałej z połączenia Komunistycznej Partii Węgier i Socjaldemokratycznej Partii WęgierT. Kopyś, Historia Węgier 1526-1989, Avalon, Kraków 2018, ISBN 9788377303771, s. 532–533., został zastępcą członka jej Komitetu Centralnego. Od 1948 r. ponownie pracował w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych jako sekretarz stanu. W 1949 r. wszedł do Komitetu Centralnego Węgierskiej Partii Pracujących, a w maju 1950 r. – do jej Komitetu Politycznego.

Pod koniec czerwca 1950 r. objął stanowisko ministra spraw wewnętrznych Węgier, zastępując Jánosa Kádára. Pod koniec tego samego roku jego działalność stała się przedmiotem ostrej krytyki w partii. Zarzucano mu, że dopuścił do sytuacji, w której podczas wyborów lokalnych do rad narodowych w październiku 1950 r. wiele mandatów zdobyli dawni urzędnicy przedwojennej administracji węgierskiej. Krytykowano go również za przyjmowanie takich osób do pracy w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych.