W 1915 został zatrzymany przez Niemców na okupowanym terytorium Belgii. Po uwolnieniu przyjechał do ówczesnego Generalnego Gubernatorstwa Warszawskiego i wstąpił do Polskiej Organizacji Wojskowej. Działalność konspiracyjną łączył z pracą zarobkową w Biurze Przerobów Wydziału Żywnościowego Magistratu m. Warszawy. 11 listopada 1918 jako komendant kompanii POW wziął udział w akcji rozbrajania okupantów.
W latach 1919–1920 walczył w szeregach 9 pułku piechoty Legionów na wojnie z Ukraińcami, a następnie wojnie z bolszewikami. Wyróżnił się 15 czerwca 1919 w walce z Ukraińcami pod wsią Litiatyn. 15 sierpnia 1921 został zdemobilizowany. 15 sierpnia 1928 prezydent mianował go podporucznikiem w rezerwie ze starszeństwem z 1 lipca 1925 i 2677. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a minister spraw wojskowych wcielił do 30 pułku piechoty w Warszawie. W kwietniu 1931 został przeniesiony w rezerwie do 9 pp Leg.. W 1934, jako oficer rezerwy pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III i nadal posiadał przydział w rezerwie do 9 pp Leg. Później został przydzielony do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr I. Na stopień porucznika rezerwy został awansowany ze starszeństwem z 19 marca 1939 i 883. lokatą w korpusie oficerów piechoty.